Boloński model studiów

Wprowadzenie systemu bolońskiego na polskich uczelniach miało na celu dopasowanie kształcenia w szkołach wyższych do standardów europejskich. Temu samemu celowi służyło wprowadzenie systemu punktów ECTS. Przypisanie każdemu z prowadzonych wykładów i ćwiczeń konkretnej ilości punktów oraz określenie ich minimalnej ilości, jaką musi zdobyć student w ciągu roku akademickiego, miało ułatwić zaliczanie zajęć odbywanych na innych uczelniach. I tak też się stało. Wiedza i umiejętności uzyskiwane przez osoby uczące się przez semestr lub dwa na innej europejskiej uczelni mogły przez to być uznawane po powrocie na macierzysty uniwersytet. Kolejnym, obok systemu punktów, narzędziem systemu bolońskiego są studia dwu i trzystopniowe. Dzięki wprowadzeniu takiego rozwiązania student już po trzech latach nauki zyskuje tytuł zawodowy, umożliwiający mu wczesne zaistnienie na rynku pracy. Po uzyskaniu dyplomu jednej uczelni dwuletnie studia uzupełniające może podjąć już na innej – w kraju ojczystym bądź zagranicą. Naukę może kontynuować na tym samym kierunku lub pokrewnym, jeśli chce zdobyć wiedzę z kilku dziedzin. Do każdego dyplomu ukończenia wyższej uczelni dodawany jest suplement, zawierający szczegółowy opis zdobytych przez absolwenta wiedzy i umiejętności ze wskazaniem sposobów ich wykorzystania.

Both comments and pings are currently closed.