Polski system szkolnictwa

Dosyć powszechne są narzekania na poziom nauczania w polskich szkołach. Na program nauczania nie rozwijający intelektu i zainteresowań uczniów, na takie same wymagania dla każdego i uśrednianie, a przez to nie raz zaniżanie, poziomu nauczania. Na konieczność przewidywania oczekiwań twórców testów maturalnych (zwłaszcza z języka polskiego), a przez to hamowanie rozwoju wyobraźni i erudycji ucznia. Nawet autorskie programy nauczania autorstwa pełnych pasji nauczycieli niewiele pomogą, bo dziecko i tak będzie musiało zdawać egzamin państwowy. Jak zauważają nauczyciele akademiccy, współczesna młodzież nie rozumie już pewnych kodów kulturalnych, nie ma podstawowej wiedzy na temat osiągnięć polskiej i światowej humanistyki, nie potrafi świadomie odbierać dzieł sztuki z dawnych epok ani krytycznie podchodzić do propozycji kultury popularnej. Co więcej, absolwenci szkół średnich, nie rozumiejąc trudniejszych słów pojawiających się w tekstach literackich, nie mają motywacji, by je wyjaśniać i przez to lepiej rozumieć cały tekst. Wśród uczniów przeważa myślenie pragmatyczne i traktują oni zdobywanie wiedzy użytkowo. Jeśli już się uczą, to pod kątem wymagań maturalnych i to tylko tych przedmiotów, które mają znaczenie podczas rekrutacji na studia. Takie podejście do nauki wymusza funkcjonujący w Polsce system szkolnictwa.

Both comments and pings are currently closed.